كسي كه هرگز تحت فشار نزيسته باشد، آزادي را لمس نمي كند.
خوش آمدید - امروز : پنجشنبه ۳۰ دی ۱۳۹۵
خانه » مطالب ویژه » روستاهای حومه لاهیجان

اطلاعیه سایت

روستاهای حومه لاهیجان

روستاهای حومه لاهیجان

روستاهای حومه لاهیجان

لاهیجان (به گیلکی: لاجؤن) یکی از شهرهای ایران و دارای لقب پایتخت گردشگری جهان اسلام است، مرکز شهرستان لاهیجان، بزرگترین شهر شرق استان گیلان و نود و پنجمین شهر پرجمعیت ایران است. این شهر در ناحیه کوهپایه‌ای قرار دارد و تپه‌ماهورهای آن را بوته‌های چای پوشانده است. این شهر در شرق سفیدرود و در ارتفاع ۴ متری قرار دارد. این شهر در سال ۲۰۰۶ با ۷۱،۸۷۱ نفر جمعیت سومین شهر پرجمعیت گیلان (پس از رشت و انزلی) بود، گرچه زمانی شهر اصلی و مرکز اداری (دارالملک) کل ایالت و پایتخت تاریخی بیه پیش بود.

 

لاهیجان از قدیمی ترین شهر های گیلان است به طوری که در زمان اشکانیان دژی در ۶کیلومتری شهر به نام کهندژ وجود داشته است.این دژ تا زمان حمله ی مغولان در قرن هفتم پا برجا بود که بعد آن رو به ویرانی نهاد.پیش از اسلام شهر از سه بخش کهندژ، شهرستان و بازار تشکیل میشد که در سال ۷۰۹ه.ق(یا در ۷۰۵ه.ق) با حمله اولجایتو ویران گشته و ۲۰ سال بعد در سال ۷۲۹ه.ق از نو بنا شد. تا قرن چهارم بیه پیش (سرزمین شرق گیلان که لاهیجان را شامل می‌شود) تابع سلسله‌های دیلم بود که زمانی بر منطقه حکم می‌راندند. تازه از اول قرن چهارم هجری بود که مرکزیت منطقه از کوه به جلگه منتقل شد. سپس لاهیجان به قلمرو خاندان کوتم (در منطقه رانکوه)، که بنیانگذار اش ناصرالدین حسن بن علی اطروش (متوفی به ۳۰۴)، شیعه زیدی را به بیه پیش آورد پیوست (بیه پس، غرب سفیدرود سنی ماند). متعاقباً شاخه‌ای از یک خاندان محلی، ناصروند، بود که بر شهر حکم راند و علیه قوای الجایتوی ایلخانی در ۷۰۶ مقاومتی بی ثمر را ترتیب داد. به هرحال این خاندان پس از سقوطش با دختر یک سردار مغول وصلت کرد و بر دیگر امرای گیلان سروری یافت. در این زمان لاهیجان به همراه فومن، در غرب، شهر اصلی گیلان بود. «شهری بود با اندازه قابل توجه؛ ابریشم زیادی در آن تولید می‌شد و برنج و ذرت در آن کشت می‌شد، و همچنین پرتقال و مرکبات و دیگر میوه‌های مناطق گرم». لاهیجان اولین عصر طلایی خود را در قرن نهم، در پی دوره‌ای از جنگ‌های خونین با بیه پس، در قرن هشتم، تجربه کرد. حکمرانی خاندان ناصروند پایان یافت و خاندان کیا جانشین آن شد که از ۶۸- ۱۳۶۷ تا ۱۵۹۲ که گیلان ضمیمه تاج ایران شد، حکومت کرد. در قرن پانزدهم کیا نه تنها بر بیه پیش که بر قزوین، طارم، سلطانیه، ساوه، زنجان، فیروزکوه، تهران، ری و ورامین حکومت می‌کرد. دیگر دوره مهم در تاریخ شهر نقش مهم ولی غیر مستقیم کیا هنگام ظهور سلسله صفوی است که ادعای داشتن تبار علی زبن العابدین امام چهارم شیعه را می‌کرد. با این انضمام به امپراطوری و انتخاب رشت به عنوان مرکز فرمانداری ایالت شروعی بر افول لاهیجان، بود. راه قزوین به دریای خزر از طریق رشت و سفیدرورد جایگزین مسیر قزوین لاهیجان با کاروانسراهای کوهستانی اش (توتکی و سرداب) و پل با شکوه انبوه آن بر رود شاهرود شد.

به نظر نمی‌رسد لاهیجان برای جغرافیدانان اولیهٔ عرب شناخته شده بوده باشد، گرچه حدودالعالم که اول بار به عنوان لاهجان بدان اشاره می‌کند[۲]، آن را یکی از هفت منطقه بزرگ جنوب شرق گیلان در بیه پیش می‌داند. در سالهای میانی قرن سوم، بخشی از قلمروهای جستانیان یا وهسودان بن جستان جستانی بود که پهنه گیلان و مناطق داخلی دیلم را در بر می‌گرفت.[۶] لاهیجان در سال ۷۰۵ ه. ق به دست اولجایتو فتح شد و امیر تیمور به آن لشکر کشید. پس از تیمور، سید امیر بیک و نوادگان وی –از سادات کیایی– بر شهر لاهیجان حکومت کردند. پس از سقوط حکمرانان کیایی، حاکمان صفوی در این شهر حکومت کردند. از حوادث ناگوار و مهم در تاریخ لاهیجان، طاعون در سال ۷۰۳ ه. ق، آتش‌سوزی سال ۸۵۰ ه. ق و اشغال آن توسط روس‌ها در سال ۱۷۲۵ میلادی است. در سال ۱۲۳۰ ه. ق لاهیجان دچار زلزله شد و در سال ۱۲۴۶، بار دیگر طاعون در آن کشتار کرد.

فرمانروایان بیه پیش عموماً می‌توانستند قدرت شان را از جلگه به درون کوهها و حتی در برخی زمانها (از جمله سادات کارکیایی) به جنوب البرز بگسترند. آن گاه در آنجا (بیه پیش) خاندانی از کوتم یا هوسم در منطقه رانکوه که مرکزش در لنگرود در شرق لاهیجان بود ظهور کردند. این خط توسط ناصرالدین الحسن بن علی الاطروش علوی که تشیع زیدی را به منطقه کاسپین معرفی کرد بنیان نهاده شد؛ زین رو شرق گیلان شدیداً تحت تاثیر شیعه قرار گرفت، در حالیکه دکترینهای سنی از جمله حنبلیسم در بیه پس عمده بود. قدرت سیاسی خاندان الاطروش طی دهه‌های میانی قرن چهارم تضعیف شد و عمدتاً در طبرستان در شرق متمرکز شد، ولی سادات ناصری به دلیل اعتبار مذهبی شان در منطقه کاسپین تاثیرگذار ماندند.[۶]

دودمان بوییان که نواحی مرکزی و غربی ایران و فارس را از تصرف خلفا آزاد کردند در سده چهارم از لاهیجان بر خاستند. این سلسله دیلمی در دوران فرمانروایی خود به بغداد لشکر کشیدند و خلیفه عباسی را شکست دادند.

تاریخ لاهیجان در دوره بعد مبهم است؛ ولی احتمال دارد که جستانیان پس از این که مناطق مرتفع دیلم به دست مظفریان یا سالاریان یا لنگریان طارم افتاد از قدرتشان در آنجا دفاع کردند و این «شاه جستانی دیلم» بود که در قزوین در برابر سلجوق طغرل بیگ در ۴۳۴ گردن فرو نهاد.

حکومت ناصروندان

پس از آن شاهد خاندانی با ریشه محلی به نام ناصروندان هستیم که از لاهیجان بر بیه پیش حکومت می‌کردند. داستان ریشه گرفتن آنها از ناصر الدوله بن سبکتگین برادر محمود غزنوی که در تاریخ الجایتوی عبدالله بن علی کاشانی نقل شده کاملاً خیالی ست و نام ناصروند آشکارا به یک ارتباط واقعی یا فرضی با تصدی ناصرالدین الاطروش بر قدرت مربوط است. در زمان هولگو ایلخان مغول، جمال الدین شلوک بن شلوک نصیروند در لاهیجان حکم می‌راند، چند دهه بعد در دوره الجایتو خاندان به دو شاخه شلوک بن سالار در کوتم و نوپادشاه در لاهیجان تقسیم کرد. این آخری وقتی ایلخانیان به گیلان آمد در لاهیجان در ۷۰۶ تسلیم او شد و دختر یکی از فرماندهان مغول را گرفت و بر دیگر شاهزادگان گیلان سروری گرفت. رشید الدین ثروت و اعتبار نوپادشاه در این زمان شهادت می‌دهد. خود لاهیجان در حال رشد بود و حمدالله مستوفی لاهیجان و فومن را دو شهر بزرگ گیلان می‌نامد. در نزدیکی لاهیجان تولید ابریشم و بافندگی به طور فعالی انجام می‌شد و ذرت، برنج، پرتقال و دیگر میوه‌های شبه استوایی کشت می‌شد.

روستای زیبای لیالمان در استان شرق استان سرسبز گیلان، از توابع شهرستان لاهیجان و دهستان آهندان در فاصله حدود ۴ کیلومتری لاهیجان واقع شده است.

این روستا از سه بخش رودپشت، لیالمان مرکزی و سوتی تشکیل شده است. شغل اصلی مردم روستا کشاورزی است.

موقعیت جغرافیایی: روستای لیالمان در عرض جغرافایی ۳۷ درجه و ۱۰دقیقه و ۱۰ثانیه شمالی و در طول جغرافیایی ۴۹ درجه و ۵۸ دقیقه و ۳۶ ثانیه شرقی در فاصله حدود ۴ کیلومتری لاهیجان قرار دارد. این روستا از سمت شمال به روستای سادات محله آهندان، از جنوب به کوه لیالمان، از شرق به دهستان آهندان و از غرب به روستای سوخته کوه متصل است.

وضعیت آب و هوایی: لیالمان به علت نزدیکی به شهرستان لاهیجان تحت تاثیر آب و هوای معتدل این شهر قرار دارد اما گاهی به دلیل نزدیکی به کوه بارش باران به صورت رگبار درآن بیشتر از شهر لاهیجان و روستاهای شمالی آن است (به ویژه در فصل تابستان و زمان برداشت برنج).

در اکثر ماههای بارندگی به طور مداوم در این منطقه وجود دارد. در فصل زمستان ارتفاع برف گاهی به ۲ متر و در ارتفاعات منطقه به ۳ متر نیز می رسد. از پدیده های بسیار جالب در این منطقه وزش باد گرم در چند روز از فصل زمستان است که در زبان محلی به آن “گرمش” میگویند. از قدیم معروف بوده که پس از “گرمش” هوا به طور ناگهانی سرد شده و احتمال بارش برف و باران وجود دارد. رطوبت هوا دراین روستا در طول سال بین ۵۰ تا ۹۵ در نوسان بوده و متوسط دمای هوا ۱۷ درجه سانتیگراد است.

محصولات: در گذشته محصول اصلی روستای لیالمان چای و ابریشم بوده است. در سالهای اخیر با احداث کانال آب و افزایش زمینهای زیر کشت برنج و شاید مهمتر از همه بی مهری نسبت یه باغهای چای و تخریب آنها (به گفته کارشناسان چای ایران یکی از مرغوب ترین چای های جهان است) برنج رتبه اول را دارد. پیله ابریشم نیز سرنوشتی بهتر از چای ندارد و به طور محدود در این روستا به عمل می آید. از جهت کشاورزی خاک این منطقه به صورت جلگه ای و کوهپایه ای است.

امکانات روستا: روستای لیالمان دارای آب لوله کشی، برق، گاز شهری و تلفن برای هر واحد ساختمانی می باشد. روستای لیالمان همچنین دارای یک مدرسه ابتدایی به پنج کلاس درس می باشد. دهیاری روستا در واقع بوده و مسئول آن آقای . . . می باشد.

شورای اسلامی روستا هر چهار سال یک با با رای مستقیم مردم روستا انتخاب و متشکل از ۳ نفر می باشد. اعضاء کنونی شورای روستا عبارتند از آقایان کامبخش مباشرامینی، علی مباشرامینی و نظر علی مباشرامینی می باشد که ریاست آن بر عهده آقای کامبخش مباشرامینی می باشد. علاوه بر این یک شورای حل اختلاف نیز در مواقع مورد لزوم به اختلافات مردم روستا که عمدتا اختلافات مربوط به زمین می باشد رسیدگی و حل و فصل می نماید.

در نوشتار آینده اطلاعات آماری از جمعیت و ترکیب آن، سطح تحصیلی، مساحت زمینهای کشاورزی (برنج و چای) و جاذبه های دیدنی و گردشگری ارایه خواهد شد.

روستای چی چی نی کوتی لاهیجان

لیالمان از نگاه آمار

این روستا از نظر فرهنگ و تحصیلات در وضعیت بسیار خوبی است، به طوری که طبق آماری که در سال ۱۳۸۶ اعلام شده، از بین خانم ها فقط ۳ نفر بی سواد، ۱۳۰ نفر دیپلم و ۲۵ نفر تحصیلات دانشگاهی و از بین آقایان ۲۲ نفر بی سواد، ۱۳۴ نفر دیپلم و ۲۰ نفر تحصیلات دانشگاهی دارند. بقیه افراد روستا دارای تحصیلات در سطح ابتدائی و راهنمایی می باشند.

حدود ۱۶۰ نفر از اهالی لیالمان فرهنگی و کارمند، ۴ نفر کارشناسی ارشد و دکترا (عضو هیئت علمی دانشگاه)، یک نفر پزشک، ۳ نفر طلبه و بیش از ۱۰ نفر در سطوح عالی سپاه و ارتش تا درجه سرتیپی مشغول خدمت برای مملکت عزیزمان ایران می باشند.

این روستا دارای یک مدرسه ابتدائی بوده که بچه های این محل از پایه اوّل تا پنجم در آن مشغول تحصیل هستند.

خانه بهداشت این روستا با تلاش آقای قربان جلیلی و حاجیه خانم حلیمه مباشر امینی مشغول خدمت رسانی می باشد.

از اماکن مذهبی روستا بقعه متبرکه آقا سید علی کیاء از فرزندان امام موسی کاظم(ع) می باشد

که هر ساله زائرین زیادی از نقاط مختلف برای زیارت به آنجا می آیند و نیز مسجد جامع با شکوه محل که با همت والای اهالی ساخته شده و قبرستان محل که در حیاط بقعه و در کنار مسجد می باشد که مقبره ۳ تن از شهدای والا مقام روستا نیز در آن قرار دارد.

پایگاه مقاومت بسیج خواهران و برادران نیز در این روستا بسیار فعال می باشد.

به ۲ قطعه زمین ورزشی این روستا نیز باید اشاره کرد که برای فعالیت های ورزشی جوانان محله آماده شده است.

در این روستا ۳ کارخانه برنجکوبی، ۳ کارگاه بلوک زنی، ۱ واحد نانوایی و ۲۲ واحد اماکن تجاری و کارگاه صنعتی مشغول به کار هستند.

کشاورزان این روستا در زمینه های برنجکاری و چایکاری و پرورش کرم ابریشم فعالیت دارند. مقدار زمین زیر کشت برنج ۱۱۰ هکتار شالیزار است که در سال ۸۴ مکانیزه شده و از آب سد سفید رود به وسیله کانال آبیاری می شود. مساحت زیر کشت چای ۷۵ هکتار است که متأسفانه چند سالی است که حدود ۵۰% آن به دلایل مختلف آباد نمی شود که از دلایل عمده آن می توان به سیاست های خرید چای، عدم امکان آبیاری در مواقع خشکسالی و نداشتن جاده برای دسترسی به باغات چای و حمل محصولات آن و عدم حمایت جدی از این محصول نام برد. ۵۰ هکتار توت زار نیز در این روستا وجود دارد که هر ساله در حدود ۱۷۰ جعبه کرم ابریشم در این روستا پرورش داده می شود.

وجود رشته کوهی بسیار زیبا در جنوب و مزارع برنج در شمال و رودخانه ای در شرق این روستا به اضافه مردمان با فرهنگ و مهربان جلوه بسیار زیبایی به این روستا بخشیده به طوری که نظر خیلی ها را از نقاط مختلف کشور به اینجا جلب نموده است که اقدام به خرید زمین و ساخت و ساز منازل ویلایی در آن نمودند. این مسئله هر چند موجب رونق این روستا شده اما باعث شده کم کم روستا از بافت اصیل خود خارج شود. ایجاد جاده ای در بالای رشته کوه و نیز ایجاد شبکه فاضلاب در این روستا می تواند آن را به یک منطقه سیاحتی و زیارتی تبدیل کند.

دهیاری و شورای اسلامی روستای لیالمان با همکاری یکدیگر خدمات بسیار ارزنده ای را جهت عمران و آبادانی روستا انجام داده اند.

آقای علی امینی دهیار و اعضای شورای اسلامی آقایان کامبخش مباشر امینی( رئیس)، علی مباشر امینی( نائب رئیس) و نظر علی مباشر امینی( منشی) جهت عمران و آبادی روستا زحمات زیادی کشیده و اقدامات بسیار مؤثری انجام داده اند.

اعضای شورای حل اختلاف روستا: آقایان حاج قربان نیک قلب، رستمعلی مباشر امینی و قاسم مباشر امینی با همکاری دیگر معتمدین روستا در حل و فصل اختلافات مردم و ایجاد صلح و دوستی میان آنان بسیار خوب و موفق عمل نموده و می نمایند. از جمله معتمدین و بزرگان محل که در انجام امور مؤثر روستا نقش معینی دارند می توان به اسامی ذیل اشاره نمود:

حاج محمد خان، حاج اکبر، حاج فیض الله، بهمن، حاج درویش، حاج صادق، حاج ابراهیم، حاج احمد علی، حسینعلی، حسنعلی، محبعلی، علی، جعفر، شیخ محمد، حسن و حسین مباشر امینی، احسان بلارک، مسلم برناه، حاج صفر نیک قلب، مختار جلیلی، قربان جلالی، خسرو شعبانی، عبدالحسین رحیم نژاد و …..

جاذبه گردشگری روستا لیالمان

مقبره متبرکه آقا سید علی کیا فرزند گرامی امام موسی کاظم (ع)، این مکان در حد فاصل بین سه بخش روستا یعنی رودپشت، سوتی و لیالمان مرکزی قرار گرفته است.

مسجد بزرگ روستا در کنار متبرکه آقا سید علی کیا

قبرستان محل: با توجه به وجود آستان مبارک اقا سید علی کیا در سالهای نه چندان دور این قبرستان مدفن بسیاری از افراد از روستاهای اطراف (آهندان، سادات محله، بوجایه، دره جیر و . . . ) بوده است. شاید یکی از دلایل عمده حضور مردم و دسته های عذاداری در ماه محرم پس از احترام به مقبره آقا سید علی کیا وجود قبور آباء و اجداد مردم روستاهای اطراف در این قبرستان باشد.

رودخانه لیالمان: رودخانه زیبایی از قسمت شرق روستا عبور می کند که به مانند یک مرز طبیعی این دهستان آهندان جدا می نماید. سرچشمه این رودخانه از کوههای جنوب روستا بوده و از به هم پیوستن رودخانه های کوچکتر بوجود می آید. در گذشته این رودخانه بسیار پر آب بوده و مردم روستا از آن برای آبیاری مزارع برنج استفاده می کردند. این رودخانه محل زیست ماهی های بسیاری بوده ولی متاسفانه امروزه به دلیل بی توجهی به آن و همچنین کمبود آب در تابستان مانند بسیاری از مکانهای طبیعی دیگر تخریب شده و تعداد آبزیان آن کم شده است ولی همچنان از مکانهای دیدنی روستا محسوب می شود.

محل قدیمی سنگ ساران (سنگ باران): این منطقه در غرب روستا و نزدیک روستای سوخته کوه واقع شده است. پوشش عمده آن در گذشته درخت شمشاد بوده و امروزه پوشیده از بوته های تمشک است. زمین منطقه سنگی و شامل صخره های بزرگ است (شاید به همین دلیل به سنگ ساران معروف شده است) که در طول زمان تخریب و برای ساختمان سازی استفاده شده است.

کوه لیالمان: روستا از جنوب به کوه متصل است که باغهای چای اهالی روستا در آن واقع است و امروزه به دلیل بی توجهی و رشد بوته های چای و بوته های تمشک وحشی محل زندگی بسیاری از حیوانات وحشی از قبیل گراز، شغال و . . . است و از بالای کوه منظره روستاهای اطراف بسیار دیدنی و زیباست.

پیله باغ با باغ بزرگ: این باغ در تملک چند تن از افراد روستای لیامان است که امروزه به دلیل قرار گرفتن در زیر کوه از نقاط دیدنی روستا محسوب میشود. پوشش گیاهی آن بوته های زیبای چای، درختان توت، انار ترش و درختان جنگلی می باشد.

 چشمه ها: قسمتی از روستا که در تملک مرحوم استاد مصیب از افراد خوش نام لیالمان بود و امروزه فرزندان وی در آن نقطه ساکن هستند. آن منطقه به دلیل قرارگرفتن در زیر کوه دارای چشمه های زیادی است و دارای اب گوارا و سبکی می باشد. با وجود خشک سالی های زیاد در منطقه مقدار آب این چشمه ها همچنان دارای آب مناسب بوده و امروزه ساکنان آن منطقه آب چشمه ها را لوله کشی کرده و مصرف می کنند.

لاهیجان ۷ محله اصلی دارد. لاهیجان امروز در بخش جنوب شرقی در پای شیخان کوه (شیطان کوه) خود را می‌نمایاند و دیروز در محله‌هایی که نامشان یادآور روزگارانی است که لاهیجان تختگاه فرمانروایان بیه پیش بود. برخی از محلات لاهیجان بر پایه حرفه افراد آن نامگذاری شده‌است، همانند: میدان و شعربافان، خمیرکلایه و گابنه. و برخی بر پایه نزدیکی به عوارض جغرافیایی هماننده پرده‌سر. و برخی بر پایه نزدیکی به زیارتگاه‌ها بر پا شده‌اند و نام گرفته‌اند همانند: امیرشهید.

محلات اصلی

  • پردسر (پُردسَر), از قدیمی ترین محلات شهر لاهیجان بوده که دروازه ورودی شهر نیز محسوب می‌شود. وجود پل تاریخی ۷۰۰ ساله “پل خشتی” (خشته پل) گواه بر قدمت این محل دارد. کلمه (پُرد) در زبان و گویش گیلکی بمعنی پل است. چون این محله در مجاورت پل رودخانه لاهیجان سیم رود یا سیم جو بوده بنام پُردسَر (سرپل) معروف شده و نام گرفته‌است. پل مذکور بعدها چندین بار مرمت شده و هم اکنون بصورت یکی از زیباترین آثار تاریخی شهر در امده‌است. محله پردسر به دلیل واقع شدن در مسیر پل تاریخی و دو پل بتونی مجاور آن که در واقع دروازه ورودی شهر هستند، از پر تردد ترین محلات لاهیجان است.
  • میدان (محله)
  • شعربافان
  • خمیرکلایه، به لهجه محلی خومرکلا گفته می‌شود و رابینو آن را خرما کلایه نوشته‌است. این محله که اولین و قدیمی ترین محله شهرستان لاهیجان است در شمال غربی شهر لاهیجان قرار دارد و خانه حاکم شهر و اطرافیانش در این محله بود. نام این محله برگرفت است از خمیر و کلایه. کلایه یا کلا و یا کل به معنی پهناور است جا گرفته در گسترده‌ای پهناور که پسوند بسیاری از مکان‌ها در شرق گیلان است. واژه خمیر به معنای آرد آمیخته با آب است که از آن نان می‌پزند. برخی برآنند که نانواییهای بسیاری در این محله وجود داشته‌است. و برخی دیگر بر آنند که کلمه خومر به معنای سفالگر است و با نگرشی به ساختمان‌های شهر سبب نامگذاری را می‌توان یافت.
  • اردوبازار
  • گابنه
  • امیرشهید،این محله یکی از هفت محل اصلی لاهیجان بوده.نام این محل در اصل آقا میرشهید بوده که به دلیل وجود بقعه ی امامزاده میر شهید محمد فیروزکوهی از بازماندگان سادات کیایی در این محل است.این محل که در گذشته اسکندر آباد نیز نامیده میشد در گذشته خانقاهی داشته که پس از انقلاب خراب کرده و در محل آن حسینیه امروزی ساخته شده است.کاروانسرا و زائر سرایی داشته که مسجد محل را پس از تخریب زائرسرا در محل آن ساختند.

ابهام زدایی درباره ی کاروانسرابر، این محله در پاره غربی شهر لاهیجان قرار داردو جز محله های اصلی نمی‌باشد. این محله در گذشته به دلیل نداشتن مناره و گلدسته محله محسوب نمشد و جزئی از محله خمیرکلایه می بود.(کتاب شهر من لاهیجان،استاد ادیب لاهیجی)

محلات فرعی

عبارتند از: جیرسر (شمال)، خیابان فیاض (مرکز شهر)، حسن بیگدشت (شمال غربی)، نخجیرکلایه (شمال شرقی)، حاجی‌آباد (غرب)، کاروانسرابر(غربی)، آسور ملی (میان محله‌های خمیرکلایه و کاروانسرابر)، جواهر پشته (در محله میدان و میانه شهر)، آقا سید محمد یمنی (جنوب)، کرد محله (محمله قرکلمای مهاجر) (جنوب میانه)، کوبیجار (جنوب شرقی)، محله نمک آبی (جنوبی‌ترین پاره شهر)، بوجایه (جنوب)، کوی زمانی (جنوب)، شهرک جانبازان (جنوب شرقی)، محله استخر (محله نوساز که بر سینه غربی شاه‌نشین کوه (شیطان کوه، شیخان کوه) یوسف آباد و… جای گرفته‌است،.

دهستان‌ها

نوبیجار،آهندان، بازکیاگوراب، لفمجان، لیالستان، لیل، شیرجه پشت، رودبنه، دره جیر، نخجیر کلایه، حاج سلیم محله، سپهر پشت،سیاگوراب،کوشال و گورندان از دهستانهای لاهیجان هستند.

گردآوری: سایت تفریحی افق فان

اشتراک گذاری مطلب

تمام حقوق مادی , معنوی , مطالب و طرح قالب برای این سایت محفوظ است - طراحی شده توسط پارس تمز