نیکوترین عادت تفکر است و حکمت زاده تفکر.
خوش آمدید - امروز : دوشنبه ۴ بهمن ۱۳۹۵
خانه » دانلود » موسیقی » پری ملکی: هرگز نخواسته‌ام از خط قرمزها عبور کنم

اطلاعیه سایت

پری ملکی: هرگز نخواسته‌ام از خط قرمزها عبور کنم

پری ملکی: هرگز نخواسته‌ام از خط قرمزها عبور کنم


پری ملکی: هرگز نخواسته‌ام از خط قرمزها عبور کنم


سرپرست گروه خنیا، شهریورماه کنسرت همخوانی و همنوازی اجرا می‌کند موسیقی ما – آموزشگاه موسیقی «خنیا» به سرپرستی «پری ملکی» مجوز خود را از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی دریافت کرده و حالا خانم ملکی که خود سال‌ها به عنوان مدرس در آموزشگاه‌های متفاوت، تدریس می‌کرد، در آموزشگاه خودش فعالیت‌های آموزشی‌اش را ادامه می‌دهد. این در حالی است که او خود را برای برگزاری کنسرتی در شهریور ماه نیز اجرا می‌کند.

این خواننده‌ موسیقی سنتی درباره‌ این نکته که با توجه به سال‌ها تدریسش درحوزه‌ی آواز، چرا حالا تصمیم به اداره‌ی آموزشگاه گرفته به «موسیقی ما» می‌گوید:‌ «من سال‌های متمادی در زمینه‌ آموزش آواز فعالیت کرده‌ام؛ چه در منزل خودم و چه در آموزشگاه‌های مختلف آزاد و همچنین مرکز حفظ و اشاعه‌ موسیقی و دانشگاه علمی و کاربردی. همچنان نیز تدریس خودم را در یکی دو تا از این آموزشگاه‌ها ادامه خواهم داد؛ بنابراین در این سال‌ها هرگز نیاز به داشتن یک آموزشگاه را احساس نمی‌کردم، اما حالا فرزندانم که خود موزیسین شده‌اند، عاملی شدند تا فعالیت‌های آموزشی‌ام در حوزه‌ موسیقی را به شکل مدون‌تر و همچنین گسترده‌تری انجام دهم.»

او البته توضیح می‌دهد که تا مدتی قبل ضرورتی در این زمینه احساس نمی‌کرده است، یعنی فکر می‌کرده که داشتن آموزشگاه هنری و مسوؤلیتی که این مساله برایش به وجود می‌آورد، او را از فعالیت‌های هنریش دور کند: «داشتن آموزشگاه کمی برایم دشوار بود؛ اما حالا با خودم فکر کردم، شاید با راه‌اندازی آموزشگاه بتوانم به اندازه‌ خودم نابسامانی‌هایی که در این حوزه وجود دارد را برطرف کنم. در سال‌هایی که به عنوان مدرس کار می‌کردم، می‌دیدم که هم اساتید و هم هنرجویان دغدغه‌های بسیاری دارند، با خودم فکر کردم که راه‌اندازی یک آموزشگاه شاید بخشی از این دغدغه‌ها را مرتفع کند. احترامی که باید به استاد و هنرجو گذاشته شود. به هر حال شرایطی پیش آمد و توانستیم کار مستقلی داشته باشیم.»

او در پاسخ به این سوال که تا چه اندازه امیدوار است که آموزشگاهش بتواند برای مدت طولانی به فعالیت‌های خود ادامه دهد، می‌گوید:‌«تداوم هر چیز به روحیه و انگیزه‌های شخص برمی‌گردد. این «تداوم» در ذهن و تفکر هر کسی است و راهی را که در پیش گرفته است، می‌خواهد ادامه دهد یا خیر؟ من بعد از سی سال تدریس، همچنان با همان عشق و با همان عاطفه و همان مسوؤلیت کارم را ادامه می‌دهم و هیچ کوتاهی‌ای درباره‌ی شاگردانم نمی‌کنم و تا روزی که بتوانم تدریس کنم این اتفاق ادامه خواهد داشت. عشق و علاقه‌ی من به تدریس، فراتر از مسایل مادی است. یک جور احترام به سنت‌ها و میراثی است که به هر کدام از ما داده شده است و ما وظیفه داریم که آن را به دیگران منتقل کنیم. بنابراین فکر نمی‌کنم که اگر کسی بخواهد کار درستی انجام دهد، بعد از مدتی آن را فراموش کند. طبیعی است که هر کاری مشکلات خاص خودش را دارد؛ من در تمام این سال‌ها به عنوان یک خواننده‌ی زن هم با مشکلات بسیاری مواجه بوده‌ام، اما هیچ وقت فکر نکردم که به خاطر این دغدغه‌ها نباید به فعالیت‌هایم ادامه دهد.»

اما «آموزش موسیقی» همواره یکی از آسیب‌پذیرترین و چالش‌برانگیزترین مسایلی بوده است که در موسیقی ایران مطرح بوده است، حالا او به عنوان خواننده‌ای که سال‌هاست در این زمینه فعالیت کرده است، می‌گوید: «مهم‌ترین مساله‌ای که برای من اهمیت دارد،‌ احترام به اساتیدی است که در این آموزشگاه تدریس می‌کنند. وقتی اساتید قدر بدانند و از نظر مالی تامین باشنند، طبیعی است که نگاهی بهتر به فعالیت‌ها و شاگردانشان خواهند داشت و این چرخه طبیعی‌تر خواهد چرخید. متاسفانه این اتفاق در بسیاری آموزشگاه‌ها رخ نمی‌دهد. من خودم در بسیاری از آموزشگاه‌ها با مشکلاتی مواجه شدم که تمامی عشق و علاقه‌ام به ادامه‌ی کار را از دست می‌دهم. من ۳۰ سال در آموزشگاه‌های مختلف درس داده‌ام و طبیعی است که مسایل را به خوبی متوجه می‌شویم و به همین خاطر سعی خواهیم کرد که آنها را لااقل در آموزشگاه خودمان رفع کنیم. از طرفی متاسفانه ما یک حرکت منسجمی در آموزشگاه‌های هنری نداریم. در هنرستان‌ها و آموزشگاه‌ها، مواد درسی کاملا مشخص است؛ اما در آموزشگاه‌های هنری شیوه‌ی مشخصی وجود ندارد و هر استادی به روش خودش درس می‌دهد و در این میان، این مهم است که استاد چقدر دلش برای هنرو کارش می‌سوزد. برخی اساتید صرفا به خاطر پول کار می‌کنند و برخی دلشان می‌خواهد تا کسانی که از حضورش استفاده می‌کند، انسان‌های بزرگی شوند و همیشه نام او را نگاه دارند. این تعیین کننده‌ی شیوه تدریس است و همین ممکن است نابسامانی‌هایی را به وجود آورد. خود من هم شیوه‌ای برای تدریس دارم که ممکن است هیچ‌کس دیگر آن را نداشته باشد.»

اما این شیوه چیست؟ سرپرست گروه موسیقی خنیا می‌گوید که او همیشه به صورت جداگانه با شاگردانش کار می‌کند و هرگز به کلاس جمعی اعتقادی نداشته است:‌ «کلاس جمعی کاملا به ضرر شاگرد قوی و همچنین ضعیف است. هر شاگردی یک قدرت گیرایی و حجم صدایی دارد و باید در هر هنرجو «آن»ش را پیدا کرده و آن را بسازیم. استاد باید حس خوب و تکنیک را از صدای شاگرد بیرون بکشد و در این میان صرفا یاددادن گوشه‌ها نیست، نکات بسیار ظریفی وجود دارد که باید به آنها آموزش داده شود. اصلا باید درباره‌ی چیزهایی جز موسیقی هم توجه کرد، مثلا درباره‌ی ادبیات باید ساعت‌ها با یک هنرجو کار کرد. به همین خاطر من همیشه به صورت جداگانه کار کرده‌ام تا با هر کس بر اساس قدرتش کار کنم.»

  • مشکلات اجرای خانم ها

در این سال‌ها زنان آوازخوان با مشکلات متعددی روبه‌رو بوده‌اند، نتوانسته‌اند در بسیاری از شهرستان‌ها به اجرای برنامه بپردازند، صدایشان را در اجراهایشان کم کرده‌اند و بسیار مشکلات دیگر؛ اما با همه‌ اینها، همواربیشترین تعداد هنرجویان، زنان هستند. ملکی تحلیل خودش را از این ماجرا دارد. می‌گوید که «آواز» ماوای خوبی برای زنان است و حس و حال خوبی از خواندن پیدا می‌کنند. از آن گونه‌گونی و تنوع در صدای خانم‌ها بسیار زیاد است:‌ «اگر در یک جمع ده خانم بخوانند، ده صدای متفاوت خواهند داشت و این بسیار عجیب است.»

با توجه به نوع فعالیت‌های «پری ملکی»، آموزش تخصصی آواز از جمله فعالیت‌‌های این آموزشگاه است و علاوه بر آن سازهای ایرانی و جهانی، تئوری موسیقی، کر، موسیقی کودک و آهنگسازی نیز تدریس خواهد شد؛ اما خانم ملکی می‌گوید که علاوه بر اینها، در نظر دارد درباره‌ی مباحثی چون درک شعر، تلفیق شعر و موسیقی و دیگر مباحثی که تاکنون توجه کمتری به آن شده است، بحث کند. او همچنین به این مساله اشاره دارد که: «درست است که این آموزشگاه به تازگی افتتاح می‌شود؛ اما با سابقه‌ی فعالیت‌های من می‌شود گفت سابقه‌ای سی ساله دارد. من در این سال‌ها فعالیت‌های گسترده‌ای در حوزه‌ موسیقی انجام داده‌ام و حالا فکر می‌کنم «خنیا» مخاطبان خاص خودش را دارد؛ به خصوص اینکه ما در این آموزشگاه بیش از اهمیت دادن به مسایل مالی، دید معنوی و هنری داریم و همین مساله را نیز می‌خواهیم گسترش دهیم.»

«پری ملکی» از سال ۱۳۶۵ شروع به تدریس کرده است؛ ابتدا با چند هنرجو و سپس و تاکنون در ماه بیش از پنجاه هنرجو را تعلیم می‌دهد و با شاگردان به صورت انفرادی و تک تک کار می‌کند. گوشه‌ها را می‌خواند و ضبط می‌کند و به همراه هر گوشه در هر جلسه یک تصنیف نیز می‌آموزد. مرحله اول، تدریس آوازها و دستگاه‌ها به جز نوا و راست پنجگاه‌است. در این مرحله گوشه‌ها را برای هنرجو تشریح کرده و جمله‌بندی و اجزای آن را به تفکیک مشخص می‌سازد و تحریرها را نخست آرام و شمرده برای هنرجو ضبط می‌کند. مرحله دوم آموزش، شعرگذاری بر روی گوشه هاست. هنرجو شعر مناسبی برای هر گوشه و آواز پیدا کرده و به ترتیب ردیف را دوره می‌کند. در مرحله سوم نوا و راست پنجگاه را می‌آموزد و مرحله چهارم به تدریس آنچه از شیوه طاهرزاده مانده اختصاص دارد. مرحله آخر بازخوانی شیوه آوازخوانی خوانندگان قدیمی همچون قمر، روح‌انگیز و معاصران چون بنان، قوامی، خوانساری، شجریان و… است. پری ملکی به تجربه دریافته کلاس دسته جمعی به ضرر شاگردان است. از آن جا که شاگردان با قوه‌های گوناگون باید در کنار هم قرار گیرند. از خیل شاگردان این سال‌ها، امروز بسیاری خود، مدرس یا خواننده شده‌اند که از آن جمله مهسا وحدت و مرجان وحدت، یاسمن کاظمی، حمیرا مظاهری، نوشین طافی و تعدادی نیز به گروه‌های همخوانی (کر) معرفی شده‌اند. پری ملکی علاوه بر تدریس خصوصی، تاکنون در مرکز حفظ و اشاعه موسیقی، فرهنگسرای شفق، آموزشگاه هنری پیام، آموزشگاه تماشاگه راز، آموزشگاه هنری ساز و آموزشگاه هنری ترانه نیز به تدریس پرداخته‌است.

  • کنسرت پیش رو

او همچنین در حال آماده کردن کنسرتی در اواخر شهریور ماه – بیست و هفتم و بیست و هشتم- در تالار رودکی است و در آن «خنیا» کنسرتی همخوانی و همنوازی اجرا خواهد کرد. او در این برنامه، کارهای تازه‌ای را با آهنگسازی «سعید پورسعید» و با همخوانی «فاروق کسمایی» اجرا خواهد کرد. این برنامه با نام «راز مانا» ست و بخش‌ اول آن از شاعران زن از قرن چهارم تا کنون است و بخش دیگر بر اساس اشعار مولانا کار شده است. البته سرپرست گروه خنیا از اتفاقاتی که در اجراهای قبلی‌اش رخ داد، همچنان دلگیر است و می‌گوید:‌ «بسیاری نسبت‌های ناروا به من دادند که بیش از هر چیز متاسفم کرد. من در تمام سال‌هایی که کار کردم، هیچ‌وقت از خط قرمزها رد نشدم، دلم نمی‌خواسته که این کار را بکنم. من دلم برای موسیقی می‌تپد و به همین خاطر با وجود تمام محرومیت‌ها، تلاش می‌کنم که هر کاری که انجام می‌دهم در راستای کمک به فعالیت‌های بهتر زنان هنرمند باشد،‌ به همین خاطر هرگز نخواستم تا کاری جز آنچه در قانون امروز ما وجود دارد،‌انجام دهم. من هرگز کار خلافی نکرده‌ام و به مین خاطر نفهمیدم که چرا این اتهامات را به من زدند، جوابی هم به این مسایل نداشتم جز اینکه سکوت کنم.»اختصاصی سایت موسیقی ما

موسیقی ما – آموزشگاه موسیقی «خنیا» به سرپرستی «پری ملکی» مجوز خود را از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی دریافت کرده و حالا خانم ملکی که خود سال‌ها به عنوان مدرس در آموزشگاه‌های متفاوت، تدریس می‌کرد، در آموزشگاه خودش فعالیت‌های آموزشی‌اش را ادامه می‌دهد. این در حالی است که او خود را برای برگزاری کنسرتی در شهریور ماه نیز اجرا می‌کند.

این خواننده‌ موسیقی سنتی درباره‌ این نکته که با توجه به سال‌ها تدریسش درحوزه‌ی آواز، چرا حالا تصمیم به اداره‌ی آموزشگاه گرفته به «موسیقی ما» می‌گوید:‌ «من سال‌های متمادی در زمینه‌ آموزش آواز فعالیت کرده‌ام؛ چه در منزل خودم و چه در آموزشگاه‌های مختلف آزاد و همچنین مرکز حفظ و اشاعه‌ موسیقی و دانشگاه علمی و کاربردی. همچنان نیز تدریس خودم را در یکی دو تا از این آموزشگاه‌ها ادامه خواهم داد؛ بنابراین در این سال‌ها هرگز نیاز به داشتن یک آموزشگاه را احساس نمی‌کردم، اما حالا فرزندانم که خود موزیسین شده‌اند، عاملی شدند تا فعالیت‌های آموزشی‌ام در حوزه‌ موسیقی را به شکل مدون‌تر و همچنین گسترده‌تری انجام دهم.»

او البته توضیح می‌دهد که تا مدتی قبل ضرورتی در این زمینه احساس نمی‌کرده است، یعنی فکر می‌کرده که داشتن آموزشگاه هنری و مسوؤلیتی که این مساله برایش به وجود می‌آورد، او را از فعالیت‌های هنریش دور کند: «داشتن آموزشگاه کمی برایم دشوار بود؛ اما حالا با خودم فکر کردم، شاید با راه‌اندازی آموزشگاه بتوانم به اندازه‌ خودم نابسامانی‌هایی که در این حوزه وجود دارد را برطرف کنم. در سال‌هایی که به عنوان مدرس کار می‌کردم، می‌دیدم که هم اساتید و هم هنرجویان دغدغه‌های بسیاری دارند، با خودم فکر کردم که راه‌اندازی یک آموزشگاه شاید بخشی از این دغدغه‌ها را مرتفع کند. احترامی که باید به استاد و هنرجو گذاشته شود. به هر حال شرایطی پیش آمد و توانستیم کار مستقلی داشته باشیم.»

او در پاسخ به این سوال که تا چه اندازه امیدوار است که آموزشگاهش بتواند برای مدت طولانی به فعالیت‌های خود ادامه دهد، می‌گوید:‌«تداوم هر چیز به روحیه و انگیزه‌های شخص برمی‌گردد. این «تداوم» در ذهن و تفکر هر کسی است و راهی را که در پیش گرفته است، می‌خواهد ادامه دهد یا خیر؟ من بعد از سی سال تدریس، همچنان با همان عشق و با همان عاطفه و همان مسوؤلیت کارم را ادامه می‌دهم و هیچ کوتاهی‌ای درباره‌ی شاگردانم نمی‌کنم و تا روزی که بتوانم تدریس کنم این اتفاق ادامه خواهد داشت. عشق و علاقه‌ی من به تدریس، فراتر از مسایل مادی است. یک جور احترام به سنت‌ها و میراثی است که به هر کدام از ما داده شده است و ما وظیفه داریم که آن را به دیگران منتقل کنیم. بنابراین فکر نمی‌کنم که اگر کسی بخواهد کار درستی انجام دهد، بعد از مدتی آن را فراموش کند. طبیعی است که هر کاری مشکلات خاص خودش را دارد؛ من در تمام این سال‌ها به عنوان یک خواننده‌ی زن هم با مشکلات بسیاری مواجه بوده‌ام، اما هیچ وقت فکر نکردم که به خاطر این دغدغه‌ها نباید به فعالیت‌هایم ادامه دهد.»

اما «آموزش موسیقی» همواره یکی از آسیب‌پذیرترین و چالش‌برانگیزترین مسایلی بوده است که در موسیقی ایران مطرح بوده است، حالا او به عنوان خواننده‌ای که سال‌هاست در این زمینه فعالیت کرده است، می‌گوید: «مهم‌ترین مساله‌ای که برای من اهمیت دارد،‌ احترام به اساتیدی است که در این آموزشگاه تدریس می‌کنند. وقتی اساتید قدر بدانند و از نظر مالی تامین باشنند، طبیعی است که نگاهی بهتر به فعالیت‌ها و شاگردانشان خواهند داشت و این چرخه طبیعی‌تر خواهد چرخید. متاسفانه این اتفاق در بسیاری آموزشگاه‌ها رخ نمی‌دهد. من خودم در بسیاری از آموزشگاه‌ها با مشکلاتی مواجه شدم که تمامی عشق و علاقه‌ام به ادامه‌ی کار را از دست می‌دهم. من ۳۰ سال در آموزشگاه‌های مختلف درس داده‌ام و طبیعی است که مسایل را به خوبی متوجه می‌شویم و به همین خاطر سعی خواهیم کرد که آنها را لااقل در آموزشگاه خودمان رفع کنیم. از طرفی متاسفانه ما یک حرکت منسجمی در آموزشگاه‌های هنری نداریم. در هنرستان‌ها و آموزشگاه‌ها، مواد درسی کاملا مشخص است؛ اما در آموزشگاه‌های هنری شیوه‌ی مشخصی وجود ندارد و هر استادی به روش خودش درس می‌دهد و در این میان، این مهم است که استاد چقدر دلش برای هنرو کارش می‌سوزد. برخی اساتید صرفا به خاطر پول کار می‌کنند و برخی دلشان می‌خواهد تا کسانی که از حضورش استفاده می‌کند، انسان‌های بزرگی شوند و همیشه نام او را نگاه دارند. این تعیین کننده‌ی شیوه تدریس است و همین ممکن است نابسامانی‌هایی را به وجود آورد. خود من هم شیوه‌ای برای تدریس دارم که ممکن است هیچ‌کس دیگر آن را نداشته باشد.»

اما این شیوه چیست؟ سرپرست گروه موسیقی خنیا می‌گوید که او همیشه به صورت جداگانه با شاگردانش کار می‌کند و هرگز به کلاس جمعی اعتقادی نداشته است:‌ «کلاس جمعی کاملا به ضرر شاگرد قوی و همچنین ضعیف است. هر شاگردی یک قدرت گیرایی و حجم صدایی دارد و باید در هر هنرجو «آن»ش را پیدا کرده و آن را بسازیم. استاد باید حس خوب و تکنیک را از صدای شاگرد بیرون بکشد و در این میان صرفا یاددادن گوشه‌ها نیست، نکات بسیار ظریفی وجود دارد که باید به آنها آموزش داده شود. اصلا باید درباره‌ی چیزهایی جز موسیقی هم توجه کرد، مثلا درباره‌ی ادبیات باید ساعت‌ها با یک هنرجو کار کرد. به همین خاطر من همیشه به صورت جداگانه کار کرده‌ام تا با هر کس بر اساس قدرتش کار کنم.»

  • مشکلات اجرای خانم ها

در این سال‌ها زنان آوازخوان با مشکلات متعددی روبه‌رو بوده‌اند، نتوانسته‌اند در بسیاری از شهرستان‌ها به اجرای برنامه بپردازند، صدایشان را در اجراهایشان کم کرده‌اند و بسیار مشکلات دیگر؛ اما با همه‌ اینها، همواربیشترین تعداد هنرجویان، زنان هستند. ملکی تحلیل خودش را از این ماجرا دارد. می‌گوید که «آواز» ماوای خوبی برای زنان است و حس و حال خوبی از خواندن پیدا می‌کنند. از آن گونه‌گونی و تنوع در صدای خانم‌ها بسیار زیاد است:‌ «اگر در یک جمع ده خانم بخوانند، ده صدای متفاوت خواهند داشت و این بسیار عجیب است.»

با توجه به نوع فعالیت‌های «پری ملکی»، آموزش تخصصی آواز از جمله فعالیت‌‌های این آموزشگاه است و علاوه بر آن سازهای ایرانی و جهانی، تئوری موسیقی، کر، موسیقی کودک و آهنگسازی نیز تدریس خواهد شد؛ اما خانم ملکی می‌گوید که علاوه بر اینها، در نظر دارد درباره‌ی مباحثی چون درک شعر، تلفیق شعر و موسیقی و دیگر مباحثی که تاکنون توجه کمتری به آن شده است، بحث کند. او همچنین به این مساله اشاره دارد که: «درست است که این آموزشگاه به تازگی افتتاح می‌شود؛ اما با سابقه‌ی فعالیت‌های من می‌شود گفت سابقه‌ای سی ساله دارد. من در این سال‌ها فعالیت‌های گسترده‌ای در حوزه‌ موسیقی انجام داده‌ام و حالا فکر می‌کنم «خنیا» مخاطبان خاص خودش را دارد؛ به خصوص اینکه ما در این آموزشگاه بیش از اهمیت دادن به مسایل مالی، دید معنوی و هنری داریم و همین مساله را نیز می‌خواهیم گسترش دهیم.»

«پری ملکی» از سال ۱۳۶۵ شروع به تدریس کرده است؛ ابتدا با چند هنرجو و سپس و تاکنون در ماه بیش از پنجاه هنرجو را تعلیم می‌دهد و با شاگردان به صورت انفرادی و تک تک کار می‌کند. گوشه‌ها را می‌خواند و ضبط می‌کند و به همراه هر گوشه در هر جلسه یک تصنیف نیز می‌آموزد. مرحله اول، تدریس آوازها و دستگاه‌ها به جز نوا و راست پنجگاه‌است. در این مرحله گوشه‌ها را برای هنرجو تشریح کرده و جمله‌بندی و اجزای آن را به تفکیک مشخص می‌سازد و تحریرها را نخست آرام و شمرده برای هنرجو ضبط می‌کند. مرحله دوم آموزش، شعرگذاری بر روی گوشه هاست. هنرجو شعر مناسبی برای هر گوشه و آواز پیدا کرده و به ترتیب ردیف را دوره می‌کند. در مرحله سوم نوا و راست پنجگاه را می‌آموزد و مرحله چهارم به تدریس آنچه از شیوه طاهرزاده مانده اختصاص دارد. مرحله آخر بازخوانی شیوه آوازخوانی خوانندگان قدیمی همچون قمر، روح‌انگیز و معاصران چون بنان، قوامی، خوانساری، شجریان و… است. پری ملکی به تجربه دریافته کلاس دسته جمعی به ضرر شاگردان است. از آن جا که شاگردان با قوه‌های گوناگون باید در کنار هم قرار گیرند. از خیل شاگردان این سال‌ها، امروز بسیاری خود، مدرس یا خواننده شده‌اند که از آن جمله مهسا وحدت و مرجان وحدت، یاسمن کاظمی، حمیرا مظاهری، نوشین طافی و تعدادی نیز به گروه‌های همخوانی (کر) معرفی شده‌اند. پری ملکی علاوه بر تدریس خصوصی، تاکنون در مرکز حفظ و اشاعه موسیقی، فرهنگسرای شفق، آموزشگاه هنری پیام، آموزشگاه تماشاگه راز، آموزشگاه هنری ساز و آموزشگاه هنری ترانه نیز به تدریس پرداخته‌است.

  • کنسرت پیش رو

او همچنین در حال آماده کردن کنسرتی در اواخر شهریور ماه – بیست و هفتم و بیست و هشتم- در تالار رودکی است و در آن «خنیا» کنسرتی همخوانی و همنوازی اجرا خواهد کرد. او در این برنامه، کارهای تازه‌ای را با آهنگسازی «سعید پورسعید» و با همخوانی «فاروق کسمایی» اجرا خواهد کرد. این برنامه با نام «راز مانا» ست و بخش‌ اول آن از شاعران زن از قرن چهارم تا کنون است و بخش دیگر بر اساس اشعار مولانا کار شده است. البته سرپرست گروه خنیا از اتفاقاتی که در اجراهای قبلی‌اش رخ داد، همچنان دلگیر است و می‌گوید:‌ «بسیاری نسبت‌های ناروا به من دادند که بیش از هر چیز متاسفم کرد. من در تمام سال‌هایی که کار کردم، هیچ‌وقت از خط قرمزها رد نشدم، دلم نمی‌خواسته که این کار را بکنم. من دلم برای موسیقی می‌تپد و به همین خاطر با وجود تمام محرومیت‌ها، تلاش می‌کنم که هر کاری که انجام می‌دهم در راستای کمک به فعالیت‌های بهتر زنان هنرمند باشد،‌ به همین خاطر هرگز نخواستم تا کاری جز آنچه در قانون امروز ما وجود دارد،‌انجام دهم. من هرگز کار خلافی نکرده‌ام و به مین خاطر نفهمیدم که چرا این اتهامات را به من زدند، جوابی هم به این مسایل نداشتم جز اینکه سکوت کنم.»

اشتراک گذاری مطلب

تمام حقوق مادی , معنوی , مطالب و طرح قالب برای این سایت محفوظ است - طراحی شده توسط پارس تمز